Een koude heldere dag in Rotterdam. Het platform van de Euromast heeft de wereld voor zichzelf, er lopen maar weinig mensen. In het restaurant zit een vrouw. Misschien wacht ze op iemand maar ik stel me voor dat ze, met ogen toegeknepen door de felle zon, denkt aan de keer dat ze hier eerder was. Wat zou het mooi zijn als hij zomaar naast haar kwam zitten, al was het voor even, zwijgend.

De railing is schuin naar binnen geplaatst om je bij de rand weg te houden en er staat een verrekijker. Raadselachtig. Wat zou je erdoor willen zien? Beneden is alles dichtbij, je kijkt er de huiskamers binnen waar je langs loopt. Hierboven is alles ver weg en kun je het gevoel hebben een wolk te zijn die over het land trekt, onbezorgd over alle details beneden.

http://www.kostverlorenvaart.nl/euromast/

Het is dat de Nueva Simonelli het zo lang blijft doen, anders was er al geen espressomachine meer in huis, vertelt de eigenaar van hotel Het Gouden Boltje me. Zestien jaar geleden gekocht, nog nooit naar de reparatie geweest en ook nog nooit een onderhoudsman nodig gehad. Komt door het zachte water op Texel, denkt hij. Ontkalken hoeft niet, wel regelmatig met schoonmaakmiddel uitspoelen.

Hij is trouwens de enige die er goed melk mee kan opschuimen, anderen beginnen er al niet meer aan. Als het druk is wordt het lastig want de melk moet koud zijn. Een paar ijsklontjes in de kan helpen dan wel even. De machine heeft z'n kuren. Zo is er wat handigheid voor nodig om hem op gang te krijgen. Er lijkt eerst geen druk op de ketel te komen maar als je dan gewoon doorgaat slaat hij wel aan.

Eigenlijk is hij zelf de beste klant van de machine want bij het ontbijt wordt filterkoffie gegeven en de machine gaat pas 's middags aan, wanneer de gasten buiten zijn. Op de kamers kan tegenwoordig ook thee en koffie worden gezet dus de gasten komen later op de dag niet meer naar de bar beneden.

Hij zet de koffie naar zijn eigen smaak. Niet van die sterke bakken waar je van omvalt, gewoon meer zoals filterkoffie. En 's avonds om half elf na zijn laatste kop gaat de Simonelli weer uit. Nog een jaar of tien moet-ie mee. Zou hij stuk gaan, dan is het maar de vraag of er een nieuwe komt. Waarschijnlijk niet. De kost wordt verdiend met gasten boven op de kamers, niet in de horeca beneden.

Bijna iedereen zit al binnen op de banken van het Groene Kerkje in Oegstgeest. Alleen oom Wim is nog buiten, in zijn kist, met zes jonge mannen die wachten tot het tijd is om de kist naar binnen te dragen.

Er ligt een hoedenpiramide op een bankje. Wat vreemd. Ik loop er snel voorbij, de kerk in, maar draai me dan toch om en loop weer naar buiten. Ik vraag aan een oudere heer, die zijn hoed op heeft, of ik  een foto mag maken, of er nog tijd voor is.

Waarom liggen die hoeden zo, vraag ik aan de man. "Dat doen we altijd," legt hij uit, "tenminste wel als er zes hoeden zijn." Dat verbaast me. Bedoelt hij dat ze het anders doen als er vijf hoeden zijn of vier? Zou er een ander patroon zijn voor die situaties? "Wat bijzonder..." zeg ik. "Het is ook ter bescherming," vertelt hij nog, "we hebben het wel over honderd Euro. Per hoed!"

Ik loop naar binnen en ga zitten. Er klinkt muziek en de zes jonge mannen die zo te zien precies even groot zijn dragen de kist van mijn oom Wim, de bedachtzame wiskundeleraar, op hun schouders, hun armen strak omlaag.

Ik ben vergeten te kijken of ze hun hoed vast houden.

 

Read the rest of this post »

Ook deze week bespreken we weer een pillendoos. Hoewel de Anabox is bedoeld voor mensen die door de dag heen veel te slikken hebben kun je hem ook anders gebruiken. Een vakje voor de pillen van de dag, genoeg voor vier dagen en een voorraadje tabletten "naar behoefte." Hoe vaak grijp je niet mis als je hoofdpijn hebt bijvoorbeeld of als een reumatische steek opkomt waar je thuis wel medicijnen voor hebt. Dan is zo'n extra vak een uitkomst. Het transparante dakje kan naar twee kanten open. Handig, maar het is een gehannes als je hem wil sluiten. Voor je het weet vliegt de deksel er de andere richting weer af.

Het geel springt er lekker uit. Op de site van Spruyt Hillen lees ik dat de gele kleur ervoor zorgt dat de doos vrolijk oogt. Hij is daarom speciaal voor kinderen geschikt. "Het bijgeleverde stickervel met grappige dierenafbeeldingen draagt bovendien ook bij aan een kindervriendelijke uitstraling." Hier staat een woord teveel. Of "bovendien" of "ook" kan weg. En de stickers ontbreken bij dit recensie-exemplaar. 

Pillen zijn zo functioneel fraai dat we ze graag in een doos doen die gezien mag worden maar als je kind zwaar aan de medicijnen is, dan lijkt het me een pijnlijk soort vrolijkheid om ze in een kleurig doosje te geven. Toch, de poging om het niet-leuke een beetje leuk te maken vinden we moedig. Het had wel leuker gekund denk ik. Iemand heeft zijn best gedaan, maar het was niet Dick Bruna.

Het logo van  Spruyt Hillen lijkt een vliegende pier met bezemsteelarmen en een kraanvogelkop. Een tikje verontrustend figuur. Niet geschikt voor kinderen!

De apostrof voor 's ochtends, 's middags, 's avonds en 's nachts staat viermaal verkeerdom en dat kom je veel tegen, maar in apothekerskringen waar men op de details let zal dat niet worden gewaardeerd. Een komma verkeerdom, een decimaal fout, een vergissing met het afwegen en je gaat de pijp uit. 

Deze Anabox heeft wat, maar mist het ook net.

Twee sterren.